Blog

Bir üniversite öğrencisi olarak her 29 Ekim’de, her ulusal bayramda aynı heyecanı duyuyorum. Ancak bu heyecan yalnızca törenler ya da kutlamalardan ibaret değil. Aslında Cumhuriyet, bizim için sınavlara çalışırken umut ettiğimiz geleceğin toplumsal zeminini ifade eder. Emeğimizin, hayallerimizin ve kimliğimizin güvende olduğu ortak bir yaşam hayali…

Sosyolojide sıkça tartıştığımız gibi, modernleşme yalnızca ekonomik bir dönüşüm değildir; aynı zamanda yurttaşlığın ve hakların yeniden tanımlandığı bir toplumsal devrimdir. Cumhuriyet, tebaadan yurttaşa geçişin adıdır. Bu durum, Türkiye’de bireylerin toplumsal özneye dönüşümünü mümkün kılan tarihsel bir olgudur. “Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir.” ifadesi, 7’den 70’e herkesin — çocuğuyla, genciyle, yaşlısıyla — söz üretebilme, toplumsal değişimin bir parçası olabilme ve toplumun bir bileşeni olarak var olabilme hakkının temelidir.

Kadınların siyasal hayata katılımından laik ve bilimsel eğitim anlayışına, kültürel çeşitliliğin kabulünden toplumsal haklara kadar Cumhuriyet’in getirdiği her dönüşüm; bugün üniversite kampüslerinde eleştiren, tartışan, dönüştürmek ve üretmek isteyen gençliğin gündemini oluşturmaya devam ediyor.

Sosyolojik olarak biliyoruz ki toplum durağan değildir; değişim, çatışma ve yeniden inşa süreçlerinin toplamıdır. Gençlerin karşısına çıkan işsizlik, güvencesizlik, ayrımcılık ve ifade özgürlüğü sınırlılıkları; Cumhuriyet’in eşit yurttaşlık idealinin hâlâ tamamlanmamış olduğunu gösteriyor. Bu ve sonraki 29 Ekimler, sadece geçmişin anılması değil; çocuğundan yaşlısına, geleceği birlikte şekillendirme sözüdür.

Bu sebeple Cumhuriyet’i yalnızca bir rejim olarak değil; gençliğin emeğiyle her gün yeniden kurulan bir toplumsal sözleşme olarak görüyoruz. Mustafa Kemal Atatürk’ün şu sözü, tam da bugün yaşadığımız gerçekliğin toplumsal karşılıklarından biridir:

“Bütün ümidim gençliktedir.”

Bu söz, gençliği bir “gelecek temennisi” olarak değil, bugünün öznesi olarak tanımlar. Çünkü eleştirebilme cesareti, sorgulama bilinci ve dönüştürme iradesi — toplumsal ilerlemenin itici gücüdür. Üniversite sıralarında üretilen her fikir, savunulan her hak, yazılan her bilimsel makale; Cumhuriyet’in düşünsel mirasının bir devamıdır.

Atatürk’ün Gençliğe Hitabesi’nden bir kesit, gençliğin sorumluluğunu açıkça ortaya koyar:

“Ey Türk gençliği! Birinci vazifen; Türk istiklalini, Türk Cumhuriyetini ilelebet muhafaza ve müdafaa etmektir.

Mevcudiyetinin ve istikbalinin yegâne temeli budur. Bu temel, senin en kıymetli hazinendir. 

Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki kandır.”

Bu çağrı, gençliğe yalnızca geleceği devralma görevi vermekle kalmaz; bugün sorumluluk almayı, haklarını savunmayı ve toplumsal değişimin parçası olmayı öğretir. Eleştirmek, tartışmak ve üretmek — tam da bu mirası yaşatmaktır.

Cümlelerimizin sonuna gelirken; “vatanı korumak, çocukları korumakla başlar.” Yarınlarımız olan çocuklara umutlu yarınlar inşa edebilme dileklerimle…